- Ma 12 December
Inez Wolters is een Deeltjesversneller
De Deeltjesversneller wordt op 15 december georganiseerd ter ere van het 1-jarig jubileum van dans- en theaterstudio De Begane Grond in TAC. Inez Wolters is één van de vaste huurders van de studio. Zij ontwikkelde, samen met een aantal anderen, het concept voor de avond.
Inez: ‘Ik wilde verschillende korte voorstellingen of installaties op één avond programmeren, maar ik wilde wel dat mensen een totaalbeleving zouden ervaren. Ik ben gaan zoeken naar korte duetten, een belevingsexpositie en live muziek en die ben ik overal in TAC gaan neerzetten. Wat ik daarna ben gaan doen is samen met een acteur en een danser een voorstelling daar doorheen regisseren. Al de makers die ik uitgenodigd heb moesten er vantevoren mee akkoord gaan dat hun werk opengebroken zou worden. Door mijn duet, wandelt bijvoorbeeld iemand heen, die zijn eigen verhaal heeft.’
Wat gaat er allemaal gebeuren tijdens De Deeltjesversneller?
‘Tegest Toonen en Miroslav Kochanek dansen een duet. Evertjan Mercier, een circusperformer en ikzelf, dansen ook een duet, waarin Marsha Simon objecten heeft gebracht. Ulrike Doszmann en Paul van de Waterlaat zijn eigenlijk de deeltjesversnellers. Ik ben dat als maker, maar zij zijn dat als spelers, zij gaan overal doorheen. Stadvis gaat het cafe, start- en eindpunt van de route, ombouwen tot een totaal andere belevingsruimte en architectenbureau Morgen gaat een belevingsexpositie opbouwen in de ruimtes rondom het cafe. Daarnaast zijn de Rotte Herders uitgenodigd, zij gaan scheepsliederen zingen en is er een DJ, Stefan Sympaticooo. Wat je moet doen is binnenkomen, je hoofd, je hart en je buik openzetten en alles binnen laten komen. Ik denk dat het een soort trip wordt, of een avontuur.’
Inez studeerde Theaterdans Uitvoerend aan de Fontys Dansacademie in Tilburg. Na haar studie werkte ze voor gezelschappen in onder andere Maastricht, Tilburg en Duitsland. Toen ze op een gegeven moment weer terug kwam in Eindhoven, bedacht ze dat ze hier graag haar eigen gezelschap wilde oprichten.
Inez: ‘Ik wil absoluut ook uitvliegen, maar ik zie Eindhoven graag als de basis. Ik kwam erachter dat er in Eindhoven eigenlijk heel weinig dans is.’
Inez wilde geen standaard gezelschap oprichten, met vaste dansers, maar iets onder welke naam ze zelf zou kunnen maken, dansen en workshops kan geven. Dat werd InesInez.
‘Ik ben daarin vast en verder werk ik op projectbasis met performers en muzikanten die ik voor dat project geschikt vind. Er zijn wel een aantal mensen met wie ik regelmatig samenwerk, waaronder danseressen Dimitra Kolokouri en Tegest Toonen, VJ Julian van Buul en designer Marsha Simon.
Marsha maakt bijvoorbeeld veel decorstukken en kostuums waarmee ik werk. Het spannende aan haar vind ik dat zij geen kostuummaakster is, maar echt een designer. Iemand die visie heeft op object en materiaal en die eigenlijk haar eigen kunstwerk maakt. Ik moet daar vanuit mijn discipline weer mee omgaan en daardoor daag je elkaar heel erg uit. Ik doe dingen die zij niet bedenkt met haar objecten, zodat zij die weer moet ontwikkelen. Zo ontstaat er een dialoog. In plaats van te zeggen: ik wil een stoel, het liefst een roze, kun je die een fixen. Ik denk dat dat een toegevoegde waarde is voor het begrip multidisciplinair werken.’
Inez werkt naast multidisciplinair ook veel vanuit improvisatie. Vindt ze dat interessanter dan een vooraf geregisserde voorstelling?
‘Ik vind het niet interessanter, maar wel heel interessant, omdat er maar één moment is waarop je dat kunt doen en dat is het nu. Ik heb dat heel veel gedaan met muzikanten in de Paradox in Tilburg, toen ik op de Academie zat. Toen bedacht dat ik dat graag wilde verdiepen door er ook beeld bij te voegen. En daarom zijn Marsha en Julian er. Julian improviiseert met beeld en licht en Marsha met object. Dat maakt het een completer beeld. Het onderzoek dat we aan het doen zijn is om een taal te vinden, een manier om te communiceren tussen die verschillende disciplines. Waarin we elkaar steeds beter gaan begrijpen, ruimte kunnen geven, kunnen uitdagen of kunnen voeden en zo de improvisatie voor het publiek steeds spannender kunnen maken.’
Voor het maken van haar eigen stukken had Inez een dansstudio nodig, waar ze wekelijks terecht zou kunnen. Het huren hiervan bleek kostbaar en roostertechnisch vaak lastig.
‘Fulco Treffers, toenmalig coordinator van TAC, kreeg op een gegeven moment het idee dat in TAC de podiumkunsten ontbraken. Ze hadden muziek en beeldende kunst, maar dans of theater was er niet. Naar aanleiding van een e-mail waarin ik vroeg om repetitieruimte en mijn voorstelling ‘poespoespoes’ in Het Werkhuis, heeft Fulco me uitgenodigd om te komen praten en toen bleek dat onze wensen heel erg samenkwamen. TAC gaat heel erg uit van een soort interdisciplinair huis, een soort vijver waarin je elkaar heel erg kunt voeden. Die wens had ik ook vanuit mijn gezelschap. Ik wil niet alleen maar maken, ik wil daar ook heel veel omheen doen, wat meer met programmeren of organiseren te maken heeft. Eigenlijk was het één en één is twee.’
Het opzetten van een dansstudio is een hele investering. Vooral omdat een zwevende vloer essentieel is voor dansers. ‘Ik vind het heel gedurfd van TAC, dat ze die investering gedaan hebben, want eigenlijk zaten we al middenin de crises. TAC heeft toch gezegd dat ze het zoveel toegevoegde waarde vonden hebben om de podiumkunsten in huis te halen, dat ze dat moesten doen. En nu zijn we een jaar verder.’
Hoe is dat jaar verlopen?
‘Niet makkelijk, maar wel heel erg oké. Kim Leeuw is ook een mede-huurder, dus we hebben al twee vaste huurders. We zouden heel graag nog een derde huurder vinden, die meer in theater of performance zit, zodat ook binnen die ruimte meerdere disciplines wekelijks werken. Dat zou echt fantastisch zijn.
Daarnaast hebben we een werkgroep opgericht en hebben we een aantal formats bedacht. Bijvoorbeeld ‘In de lift’ , een avond waarop we jonge makers uitnodigen, zoals vierdejaars studenten of pas afgestudeerden die hun werk of hun onderzoek kunnen laten zien. Ook hebben we ‘Overspel’, een avond die draait om improvisatie en instant creating, met daarbij de eis dat het een multidisciplinaire moet zijn.’
Vorige week kwam het nieuws dat TAC volgend jaar geen subsidie meer zal krijgen van de gemeente. Heb je al enig idee wat dat gaat betekenen voor De Begane Grond en voor jou persoonlijk?
‘Nee, het enige wat ik weet voor mezelf en wat denk ik voor TAC ook geldt, is dat we nu aan het kijken zijn wat dat gaat betekenen en hoe we daarmee verder moeten gaan. Het was schrikken, maar ik ben wel iemand van het aanpakken en doorgaan. Voor De Begane Grond zie ik echt een stijgende lijn in wat we doen en hoe we dat duidelijk kunnen maken naar buiten toe. Ik vind De Deeltjesversneller daar een mooie opmaat van. We vieren dat we een jaar bestaan, dat is achterom kijken, maar het gaat voor mij nog veel meer over wat we nog voor ons zien. De deuren van De Begane Grond gaan open en het spreidt zich door heel TAC uit, alle disciplines komen samen. Dat is waar we naartoe willen gaan met TAC. En waar ik naartoe wil gaan. Ik denk dat het heel belangrijk is dat er ook in Eindhoven jonge makers blijven maken. Natuurlijk heb je je eigen talent en kwaliteiten, maar kruisbestuiving is heel erg belangrijk. Een plek waar dat mogelijk is is De Begane Grond en daarom is het essentieel dat dat hier blijft bestaan. In tegenstelling tot een klein theater is dit een rauwere plek. Hier kun je zand op de grond gooien, een muur blauw verven. Er is ruimte voor onderzoek en op je bek gaan.’
Foto’s: Dorot Sobczyk & Inge Vlasman
Kaarten voor De Deeltjesversneller zijn te bestellen via communicatie@tac.nu en kosten €5. Je kunt ook kaarten kopen op de avond zelf, maar het aantal plaatsen is beperkt.
| Tweet |
|
