Annette Born schilderij
  • Ma 8 Augustus

Eindhoven maakt kunst: Annette Born

Het atelier van Annette Born (1978) is ruim. Aan de hoge wanden hangen een paar schilderijen, één met een panter, een ander met een vogel. Op de vloer liggen grote vellen papier. In de hoek staat een bureau met een computer, bij het raam staat een ezel met een onaf schilderij. Het atelier is een van de grotere ruimtes in het voormalige klooster aan de Kanaalstraat, dat nu wordt beheerd door Stichting Ruimte. In de ene vleugel zitten vooral vormgevers, bij Annette op de gang vooral beeldend kunstenaars.

‘Normaal gesproken is het hier veel chaotischer’ zegt Annette. ‘Dan staan er overal potten verf, en liggen er overal tekeningen en schilderijen. Maar er is net veel de deur uit, voor exposities.’ De schilderijen aan de wand zijn nog niet helemaal droog. Ook deze schilderijen verlaten binnenkort het atelier voor een expositie bij galerie Jan van Hoof in Den Bosch.

Fijne ruimte
Annette groeide op in Eindhoven. Tijdens haar studie aan de kunstacademie van Maastricht woonde ze vier jaar in die stad, maar ze heeft daar nooit echt kunnen aarden. Het sprak dan ook vanzelf dat ze na haar studie weer naar haar eigen stad zou terugverhuizen. Hier waren haar vrienden, hier voelde ze zich thuis. Maar het viel nog niet mee om een atelier te vinden. Aanvankelijk werkte ze thuis, in de huiskamer, later vond ze een atelier dat totaal niet bleek te inspireren. Anderhalf jaar deelde ze met elf anderen de vierde verdieping van het Klokgebouw, maar daar moesten ze in 2008 weer weg. Toen kwam het klooster vrij, en lukte het haar om dit atelier te krijgen. ‘Dit is echt een fijne ruimte. Een atelier moet een plek zijn waar ik heel graag kom, het moet een bepaalde sfeer hebben. Ik zou hier altijd wel willen blijven.’

Chaos en intuïtie
Annette heeft ruimte nodig om haar werk te kunnen maken. Vooral haar werken op papier hebben flinke formaten, soms wel twee bij drie meter. Ze beschrijft haar werkwijze: ‘Eerst leg ik het papier op de vloer en dan laat ik er vanalles op druppelen en vallen: water, heel sterk verdunde acrylverf, zand, draadjes, net zo lang tot er een “huid” ontstaat, compleet met bobbels en vlekken. Als die droog is, laat ik me door de ontstane chaos en mijn intuïtie leiden, totdat ik een voorstelling gevonden heb – meestal zijn dat dieren, planten of bomen.’ Ook bij haar olieverfschilderijen hanteert Annette een vergelijkbare werkwijze: eerst een achtergrond, daar overheen een voorstelling. Als ze aan een doek begint, weet ze nog niet wat ze er uiteindelijk op zal schilderen. ‘Ik wil toevalligheden de ruimte geven. Ik word graag verrast door wat ik zelf maak.’

Geen concessies
Om geen concessies te hoeven doen heeft Annette naast de subsidie van het Fonds BKVB een baantje in de horeca. ‘Als ik nu iets maak wat misschien wel zou verkopen, maar waar ik zelf niet tevreden over ben, maak ik het weer kapot. Ik zou natuurlijk van mijn werk willen leven, maar het is geen noodzaak. Dat werk op papier is zo groot dat het eigenlijk onverkoopbaar is. Toch maak ik het.’

Op de koffie
Annette voelt zich thuis in Eindhoven. ‘De groep kunstenaars is klein, en je legt heel makkelijk contacten. We zien elkaar bij openingen, bij TAC, bij MU, en gaan bij elkaar op de koffie. Die toegankelijke, open sfeer kom je in Amsterdam denk ik niet zo gauw tegen. Aan de andere kant, hier zie je bij openingen wel veel collega’s, maar veel minder kooppubliek. Dat is in de Randstad wel beter.’

Liefst in Eindhoven
De galerie waar Annette sinds 2005 mee werkt, is Jan van Hoof, in Den Bosch. Het zou niet logisch zijn om ook in Eindhoven een galerie te zoeken; de klantenkring zou simpelweg gaan overlappen. ‘Als ik ooit met een tweede galerie in zee zou gaan, zou dat eerder in de Randstad zijn,’ zegt ze. Zelf blijft ze het liefst in Eindhoven wonen en werken. Het atelier dat ze nu heeft, is weer tijdelijk. Uiteindelijk moet het gebouw een andere bestemming krijgen. ‘Ik hoop echt dat ik straks weer een goed atelier kan vinden, want ik zou niet graag alle goede contacten die ik hier in Eindhoven heb, kwijt willen raken.’

www.annetteborn.nl

Tekst door Anneke van Wolfswinkel