Brandend Zand
  • Di 21 Februari

Brandend Zand voor de happy few

“Ik heb een hekel aan strakke schema’s”, zegt Leo Hoekzema, “we beginnen gewoon als er genoeg mensen zijn”. Genoeg mensen voor wat? De immense hal van het Klokgebouw ligt koud en leeg voor je. De weinige aanwezigen accentueren alleen de leegte. Het is vast ook voor het eerst dat de bands hun busjes gewoon binnen kunnen zetten. Ruimte zat.

Het carnavalsalternatief Brandend Zand is dus bepaald geen publiekstrekker. Maar dat hoeft ook niet. Alternatief betekent immers ook kleinschalig en eigenzinnig. En de mensen druppelen een voor een binnen. Dus mag Paul van Hulten als The Man from the South aan de slag. Van Hulten is de tweede helft van Woody & Paul en weet dus van wanten. Zijn warme, melancholieke stem vult de donkere leegte, drijvend op prachtig ingetogen gitaarspel. Met carnaval heeft het allemaal niks te maken, al wijdt de Man er wel een song aan. Maar wie van americana en roots met een donkere ondertoon houdt, doet er goed aan The Man from the South in de gaten te houden.

Zitplaats
Tussen de optredens door kun je in de schemering van het Klokgebouw op zoek gaan naar vrienden en geestverwanten. Ze groeien gestaag in getal,want uiteindelijk weten zo’n tweehonderd alternatievelingen Brandend Zand te vinden. Je drinkt er bier of fris uit flessen en als een kratje leeg is, kun je dat meenemen als zitplaats. Zin om te roken? Gewoon doen, joh.


Nouveau Velo komt uit Helmond en had dus ook Nei Fiets mogen heten. Het jonge kwartet maakt gruizige Indie, met veel vervormd gitaarwerk en stevige beats. De jongens gaan er vol tegenaan, enthousiasme kan hen niet ontzegd worden. Maar hun muziek is niet echt bestand tegen de leegte van het Klokgebouw en ontaardt in een galmende brij. Er zit wel eigenzinnig talent in Nouveau Velo, maar vandaag komt het er niet genoeg uit.

Redneck Carnaval
Het Amerikaanse echtpaar Hymn For Her heeft een zodanig feestelijk karakter, dat het best op een carnavalspodium had kunnen staan. Redneck carnaval, met op blues, country en rock’n’roll geënte muziek van twee straatmuzikanten. Met zijn tweetjes maken ze een flinke partij muziek, we horen soms drums, mondharmonica, zang, gitaar en sigarenkist met snaren – allemaal tegelijk. Helaas is duidelijk dat de tweeweekse Europese tournee die net achter de rug is, alle energie uit het paar gezogen heeft. Het komt allemaal net niet genoeg tot leven.

Gemma Ray
Toch moet gezegd worden dat Brandend Zand een puik programma heeft. Als Hymn for her nog wel op volle kracht zou denderen, was deze avond zelfs top. Wat dat betreft is een compliment op zijn plaats voor organisator Leo Hoeksema. Hij draait lang genoeg mee in de muziek om kwaliteit te kunnen inschatten –en strikken.



Kwaliteit is het enige woord dat van toepassing is op Gemma Ray. De Britse is de koningin van deze avond, in alle opzichten. Ook onder die ene gloeilamp ziet Gemma Ray er uit alsof ze zo uit Pulp Fiction of Death Proof weggelopen. En ze maakt muziek waar Tarantino van zou gaan kwijlen. De constant aanwezige dreiging die in haar muziek doorgalmt, bezorgt je kippenvel. La Ray speelt bekwaam gitaar en weet zich ook nog eens ondersteund door twee geweldige begeleiders op Hammond orgel en drums. Het is ongelooflijk dat een act van dit kaliber hier onder één gloeilamp staat te spelen voor tweehonderd mensen. Dit hoort in een volle zaal van de bij de organisatie betrokken Effenaar.

Leo Hoeksema is een tevreden man: “Met deze tweehonderd mensen kom ik uit de kosten. En ik doe dit niet om er aan te verdienen.”

Brandend Zand, gezien in het Klokgebouw, 19 februari jl.

Tekst door Peter Borgers