• Za 13 Oktober

WEI FIN

Op de grond ligt een tekening van Nederland, met daarop een briefje met de tekst: “Don’t touch, groetjes Munne”. Munne is een van de kunstenaars die meewerkt aan de laatste expositie van WEI. Na vijf jaar houdt dit cultureel initiatief op te bestaan. Karlijn Koenen, een van de oprichters, vertelt. Waarom hebben jullie vijf jaar geleden WEI opgezet? “Vijfenhalf jaar geleden hadden Shirley, Danny, Martijn en ik samen een expositie in Den Bosch. Dat klikte en zo is het groepje van WEI gevormd. Met Tom erbij waren we compleet. We wilden graag iets doen voor jonge kunstenaars en muzikanten. Er stond een ruimte leeg op de Mathildelaan, dat schiep mogelijkheden. Shirley is achter de ruimte aan gegaan en heeft ons toen bij elkaar geroepen. We zijn een podium en ontmoetingsplaats geweest voor jonge kunstenaars en hebben hen de kans geboden om te experimenteren. Ik denk dat onze doelen daarin behaald zijn.” Waarom gaan jullie stoppen? “Het is mooi geweest. We doen het al vijf jaar, vrijwillig. Het is heel leuk geweest, maar het kost veel energie. Meer dan het oplevert.” Jullie hebben nooit iets verdiend in die vijf jaar WEI? “Geen geld, maar wel heel veel credits, plezier en een groot netwerk. We hebben veel geleerd. We zijn begonnen met echt helemaal niks. We hebben er zelf geld ingestopt en hebben met de allergoedkoopste latex de ruimte wit geschilderd. In het begin betaalde de deelnemende kunstenaars een klein bedrag, om überhaupt de kosten te kunnen dekken. In het begin kostte het dus alleen maar geld. We zijn door de jaren heen wel ontwikkeld en hebben projectsubsidies aangevraagd en uiteindelijk zelfs jaarsubsidie gekregen. Daarmee konden we bijvoorbeeld de materiaalkosten van de kunstenaars vergoeden.” Heeft het toekennen van jaarlijkse subsidie iets veranderd? “Ja. Vooral positief. Het is prettig als je van tevoren weet dat je projecten gefinancierd kunnen worden. Dat is een stuk makkelijker plannen. Maar het heeft ook een nadeel. Als je een subsidietraject aangaat, neem je geld uit de gemeenschap aan en daar wil je goed mee omgaan. Dat betekent dat je ook een verplichting aangaat, voor een bepaald aantal projecten per jaar, van een bepaalde kwaliteit. Dat is voor ons ook de reden om de toegekende subsidie niet aan te nemen. We hebben daar nu de energie niet meer voor.” Teruggeven van subsidie zal niet vaak voorkomen? “Nee, ik denk dat het iets unieks is. We hadden een heel plan geschreven, maar we gaan dat nu niet uitvoeren. Je zit op een gegeven moment in een bepaald systeem. De deadline voor de aanvraag ligt er, die was 1 oktober. Het is toen nooit hardop uitgesproken, maar de energie was toen al niet meer volop aanwezig. In december hebben we besloten op te houden. Het toekennen van de subsidie kwam ongeveer tegelijkertijd met ons besluit om te stoppen.” Wat hebben jullie allemaal gedaan in de afgelopen jaren? “In totaal hebben we ongeveer 90 projecten gedaan, heel verschillende. Soms bedachten we eigen projecten en zochten daar kunstenaars bij. Soms meldden kunstenaars zich zelf bij ons, omdat ze een plek zochten om een project uit te voeren. We sloten ook wel eens aan bij een festival, of zetten in samenwerking met andere partijen zelf een festival op, zoals Armut Macht Geil en Zimmer Frei. ” Wat was voor jou het hoogtepunt? “De Dutch Design Week in ons eerste jaar was heel leuk. Toen was alles nieuw. Wat er in toen in korte tijd is neergezet kan eigenlijk helemaal niet, zo hard werd er gewerkt. Armut macht Geil was ook echt een goed concept. Ik heb een persoonlijke voorkeur voor festivals, Zimmer Frei vond ik ook erg leuk. Het werk dat Erwin Thomasse gemaakt heeft voor onze laatste expo aan de Mathildelaan was ook heel bijzonder. Hij bewerkte één van de muren van het pand met een schuurmachine. Hiermee maakte hij alle lagen die in de afgelopen jaren zijn aangebracht en daarmee de geschiedenis van WEI zichtbaar. Dat was voor ons heel persoonlijk, omdat wij die lagen hebben aangebracht. Tim Hoefnagels heeft op de huidige locatie een hele mooie, grote installatie gebouwd.” Wat gaan jullie nu doen? “Ik ga voor een half jaar naar Zuid- en Midden Amerika. Danny wil zich meer op zijn eigen werk richten, Shirley heeft haar eigen communicatie- en organisatie bedrijfje. Zo heeft iedereen zijn eigen plan. Iedereen heeft behoefte aan tijd voor hun eigen ontwikkeling.” Wat vind je van het Eindhovense kunstklimaat, zoals jullie het gaan achterlaten? “Er is veel ontstaan in de afgelopen vijf jaar, zoals Kelderman en van Noort en La Città Mobile, maar dat gaat voorlopig niet doorzetten. Er zullen ook dingen gaan verdwijnen, door het wegvallen van subsidies. Wij zijn met niets begonnen, maar niet iedere instellingen kan zo werken. Op sommige plekken zijn meer financiële middelen nodig om een product neer te zetten en moeten mensen betaald worden. Dat wij het vrijwillig hebben gedaan maakt een wereld van verschil. Als je uitrekent hoeveel uren wij hierin hebben gestoken en je zet daar een uurloon tegenover, dan heb je heel veel geld nodig. Ook als je elke kunstenaar zou betalen voor alle uren die hij gewerkt heeft, dan gaan alle kosten exponentieel omhoog.” Jullie gaan alle spullen die jullie in de afgelopen jaren verzameld hebben verdelen over andere instellingen? “Ja, onder instellingen die vergelijkbare dingen doen, zoals Kelderman, Tante Netty en TAC. We hebben de spullen niet voor onszelf verzameld, maar met het doel om kunst te presenteren en jonge kunstenaars vooruit te helpen. Het gaat om alles, van geluidsapparatuur tot meubels, maar ook schoonmaakspullen. We hebben die dingen aangeschaft met geld van de gemeenschap, dus we moeten het ook weer aan hen teruggeven. “ De laatste expo en feest van WEI vinden plaats op 16 maart, vanaf 20:00. Deelnemende kunstenaars zijn Florian de Visser, Lori van Vlerken, Willem Claassen, Tijs Rooijakkers, Guerilla Scope en Munne. Er zijn performances van Arnoud Rigter en Openbaar kabaal, muziek van Joris van Agtmaal, Oncle Franque, Nick LeBeat, DEES en 9m2 en eten van Keukengeweld. www.wei.nu

Tekst door Iselle Claassens